Hıı Ne Anlama Gelir?
Kayseri’nin soğuk rüzgârları, benden çok önce bile tanıdık bir şekilde yüzüme çarpmaya başlamıştı. İnsanlar bir şehirde yaşarken, bazen o şehri kendi kimlikleriyle özdeşleştirirler. Kayseri bana öyle olmuştu. Hava ne kadar soğuk olursa olsun, içinde bir sıcaklık, bir dostluk ve bir samimiyet barındırır. Kayseri’nin içinde bulunduğu bu soğuk, yazın sıcaklık kadar yumuşak, soğuk kış gecelerinde de ılıman olur. Bütün bu iklim, insana hayatla, yavaş yavaş barışmayı öğretir.
Bir gün, okuldan çıkıp çayımdan birkaç yudum alırken, telefonum çaldı. Eski bir dostumdu, oldukça sessizdi. “Hıı ne anlama gelir?” dedi. Ne kadar ilginçti! Gözlerim birden büyüdü, kulağımda yankılanan bu cümleyi tekrar tekrar düşündüm.
Sürükleyici Bir Başlangıç
Hıı… ne demekti bu? “Hıı, işte” deriz ya bazen, ne zaman ne söyleyeceğimizi bilemezken; aklımızda o anlık düşüncelerin hızla geçiş yaptığı o anlar var ya, işte o anın biraz daha fazlasıydı bu cümle. Kelimeler tam yerini bulamamıştı ve biraz zorlamıştı. Fakat, o zorlanmışlık da içimde derin bir soru oluşturmuştu: “Hıı… bu gerçekten ne anlama geliyor?”
Önce biraz anlamını çözüp, sonra içsel bir yolculuğa çıktım. İnsanların kelimeleri ne kadar doğru ya da yanlış kullandığını zaman zaman kestiremeyiz. Ama bazen cümleler, kelimelerden çok daha fazla şey anlatır. İçinden geçen duygular, o bir anlık duraklamalar, kısacık bir nefes alma, bir iki saniyelik düşünme… O anda bir şeyleri anlamaya çalışırken, asıl anlamı bulmamın ne kadar zor olduğunu fark ettim.
Bir Anlık Sessizlik
İçimi kıpırdatan bir duyguyu hatırladım. Bir yaz akşamı, çocukluk arkadaşım Eda ile uzun uzun yürüyüş yapardık. O zamanlar, her şey çok basitti; evimizden çıktığımızda, dondurma alır, eski mahallemizin sokaklarını dolaşır, büyüklerin söyledikleri komik laf atmalarına gülerdik. Bir yaz akşamı da yürürken, bana çok basit ama bir o kadar derin bir soru sormuştu: “Bence hayat, bazen anlam arayışına düşmek değil, var olan anlamı yakalamakla ilgili değil mi?” O an, bu sorunun bana ne kadar anlamlı geldiğini düşündüm, ama yine de cevabını veremedim. Yalnızca derin bir sessizlik vardı. Bu sessizlik bazen, her şeyin anlatıldığı, ama hiçbir şeyin söylenmediği anlar oluyordu.
Ve o an, Eda’nın bana sorduğu o soruyu hiç unutmadım. O kadar basitti ki; ama içindeki anlam, bana her şeyin çok daha derin olduğunu gösteriyordu.
Bir Zihnin İçsel Yolculuğu: Hıı, Ne Anlama Gelir?
Günler geçtikçe, bu sorunun içindeki anlamı çözmeye başladım. Eda’nın bana söylediği o söz, yıllar sonra bu cümlede başka bir şekilde yankı bulmuştu. Hıı ne anlama geliyordu? “Bir anlam arayışında mıydım? Ya da hayatın tam da şuan olan yerinde, anlamı yakalamak mı gerekiyordu?” Bu soruları ardı ardına sordum ve cevapsız kaldım. İçsel huzursuzluklarım, bu soru karşısında çözüm bulmaya çalışırken büyüdü. Ama bir noktada fark ettim; belki de hayat her zaman anlam aramaktan çok, anı kabullenmekle ilgiliydi.
İçimde bir boşluk vardı. Yavaşça fark ettim ki, bu boşluk aslında anlamı arama isteğiyle ilgili değil, anlamın ne olduğunu anlamama olan açlıkla ilgiliydi. Kelimeler bir yere kadar oluyordu. Ama bazen, sözcüklerin, ruhumuzdaki boşluğu doldurmakta nasıl yetersiz kaldığını çok net fark ettim.
Bir Keşif ve İtiraf
Düşüncelerim, sonunda o kadar karmaşık hale geldi ki; kelimeler yerine duygularım beni yönlendirmeye başladı. Hıı, ne demekti? Hıı; işte o an, birinin sözleri arasında kaybolduğum, o kadar da karmaşık olmayan bir anlam bulduğum anı hatırladım. Kelimeler bazen söylediklerimizin gerisindedir. Sadece bir “hıı”nın içinde bir hayat sığabilir, bir insanın ruh halini anlatabiliriz. Hıı işte; bu kadar basit ve aynı zamanda derin.
O an hissettiğim hayal kırıklığını, aslında bir şeyleri açıklamaya çalışırken bulduğum açıklığa dönüşmesinin, bana ne kadar farklı hissettirdiğini düşündüm. Sonunda bulduğum şey, bu anlamın, birine sorulan bir soru ya da bir yavaşlatılmış düşünme anı ile değil, sadece duyularla ilgisi olduğuydu.
Bir Sonraki Gün
Ve o günden sonra, telefonum çaldığında, biraz daha sakin, biraz daha düşünceli şekilde cevap verdim. “Hıı, ne anlama gelir?” diye sordum. Cevabım, içimde bir yerlere dokunmuştu. Ama bir anlamda, her şeyin çok daha açık ve basit olduğunu hissettim. Çünkü bazen, insanlar hiç anlamadıkları şeyleri, sorarak, bir kenara bırakabilirler.
Zamanla, her şeyin anlamını aramak yerine, bazen o anın içinde kaybolmanın aslında en doğru şey olduğunu fark ettim. Hıı, ne anlama gelir? Aslında hiç sormak gerekmez. Bu kelimelerin kendi içinde taşıdığı o kısa süreli duraklama, anlamı her zaman geçici olarak bulan bir hatırlatma gibidir.
Sonuç: Anlamı Aramak ve Bulmak
Sonunda, anlamı aramak çok fazla değil, yaşamak üzerine düşünmeye dönüştü. “Hıı” demek, anlam bulmaya çalışmak kadar, var olanı kabul etmekle ilgili bir şeydi. Bir cümlenin içinde kaybolmuş, bir soruyu cevaplamak için harcanan çabaların değeri de… her şey sadece anlık bir anlam arayışıydı. Şimdi, yıllar sonra geriye dönüp bakarak, o soruya verdiğim yanıttan fazla bir şey öğrenememişim. Ama belki de öğrenmeye gerek yoktu. Bir insanın soruyu nasıl sorduğundan çok, nasıl yaşadığının anlamı vardı.
Kayseri’de, o eski dostumla yıllar sonra karşılaştım. Bu defa, bir cümle kurarak değil, yalnızca bakışlarımızla birbirimizi anlamaya çalıştık. Ve sessizce, “Hıı, ne anlama gelir?” sorusunun cevabını, yalnızca hayatın anlamını bulmak için sorgulamak yerine, içinde kaybolarak bulduğumuzu fark ettik.